Κοινό ΔΤ: Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: Η τέχνη μας ενώνει και μας ενδυναμώνει

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, η ΑΡΣΙΣ συμμετέχει και στηρίζει την εκδήλωση πρωτοβουλίας του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων.

Σας περιμένουμε όλες και όλους, μικρούς και μεγάλους, την Τετάρτη, 20 Ιουνίου, στις 7.30 μ.μ., στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (αίθουσα: Δεξαμενές Καθαρισμού) σε μια γιορτή τέχνης και πολιτισμού, μαζί με τους πρόσφυγες.

Καλλιτεχνικά εργαστήρια, εικαστικές εκθέσεις, προβολές, μουσικά δρώμενα, αθλητικές επιδείξεις, φαγητό και χορός, με την ενεργή συμμετοχή των προσφυγικών κοινοτήτων, αναδεικνύουν την ομορφιά της διαφορετικότητας και τη δύναμη του πολιτισμού ως μέσου για την ένταξη και την ενδυνάμωση.

Δελτίο Τύπου: Έκθεση του Εικαστικού Εργαστηρίου του Κέντρου Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ «Παράθυρα»

Το Κέντρο Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ στην Αθήνα φιλοξενεί έναν χώρο έκφρασης και δημιουργίας για 2 συνεχόμενα χρόνια και το γιορτάζει.

Στο Εικαστικό Εργαστήρι μας έχουν βρει χώρο, χρόνο και χρώμα τα όνειρα, οι σκέψεις και οι επιθυμίες πάνω από 600 παιδιών από ηλικίες 5 έως 25 ετών! Μαζί γνωρίσαμε έργα μεγάλων ζωγράφων, δοκιμάσαμε τεχνικές που να μας εκφράζουν, παρακολουθήσαμε και εμπνευστήκαμε από εκθέσεις και δημιουργίες άλλων ομάδων. Κάθε μας περιπλάνηση, κάθε ερέθισμα γινόταν υλικό για το επόμενο Εικαστικό Εργαστήρι.

Με άξονα την ελεύθερη έκφραση του κάθε νέου και την ομάδα ως στέγαστρο των συναντήσεών μας, δίνουμε τόπο στο άρρητο και επικοινωνούμε με μια γλώσσα που ενώνει: τη γλώσσα της τέχνης. Πηλός, μπογιές, μολύβια, ταινίες, μουσική και ανακυκλώσιμα υλικά, ένα καλημέρα σε χίλιες δύο γλώσσες αποτέλεσαν και αποτελούν τα βασικά υλικά του εργαστηρίου αυτού).

Δελτίο Τύπου: Η ΑΡΣΙΣ για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας

Αθήνα, 12/06/2018

Τα παιδιά πρωταγωνιστές

Η ομάδα του δρόμου της ΑΡΣΙΣ στην Αθήνα, συνάντησε τον Ameer στην πλατεία Κοτζιά. Είναι ασυνόδευτος ανήλικος, 16 ετών από το Αφγανιστάν. Έχοντας χάσει τον πατέρα του σε πολύ μικρή ηλικία, ήταν αναγκασμένος να εργαστεί ως ανειδίκευτος εργάτης από τα 12 του χρόνια για να συνδράμει οικονομικά την οικογένειά του. Έφυγε από τη χώρα του σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης, το ταξίδι του όμως του επιφύλασσε δυσάρεστες εκπλήξεις. Στο δρόμο για την Ευρώπη βρέθηκε εγκλωβισμένος εντός ενός κυκλώματος εκμετάλλευσης παιδιών. Έτσι παρέμεινε έγκλειστος για πολλούς μήνες σε εργοτάξια εξόρυξης και σμίλευσης πετρωμάτων στο Ιράν ενώ, περνώντας στην Τουρκία, βρέθηκε σε μία καταναγκαστική κατάσταση πλανόδιας εργασίας. Ο κίνδυνος της σύλληψης ήταν ένας μόνιμα πρόσθετος φόβος στις καθημερινές απειλές που ήδη δεχόταν από διακινητές και εργοδοσία για πάνω από 2 χρόνια, όσο δηλαδή κράτησε και το ταξίδι του για την Ελλάδα.